Nie warto być miłym.

Serio, to kompletnie bez sensu. Kończy się tak, że na pięć dni przed kolokwium zostajesz kompletnie bez notatek, bo koleżance z grupy zamarzyło się po raz pierwszy od prawie dwóch tygodni pojawić na uczelni i na kwadrans włączył jej się tryb „pilny student”. A zaraz potem „kolekcjoner”, bo nic nie wskazuje na to, żebym miała moje 30 stron A4 odzyskać, a jej obecność na liście studentów już stała się paprochem w oku dziekana. Bywa.

Poza tym, sezon jesienno-zimowy uważam za oficjalnie rozpoczęty. Inauguracja odbyła się wczoraj, kiedy to młody pan doktor, po trzech minutach rozmowy orzekł u mnie zapalenie zatok. Zastanawiam się, jak do tego doszedł, skoro obejrzał mi li i jedynie gardło, które od zatok dzieli spory kawał układu oddechowego, no ale nie dyskutowałam. Zaordynował dawkę antybiotyku, która zwaliłaby z nóg dorosłego chłopa, przyjęłam. Wcisnął mi rękę zwolnienie z zajęć, wzięłam.

Wprawdzie otrzymując ten święty kawałek papieru, zostałam pouczona, że to nie jest tak, że muszę siedzieć w domu, tylko po prostu nie mogę się forsować. Po dogłębnym przemyśleniu sprawy uznałam, że dwie godziny laboratorium + dwie godziny okienka + dwie godziny wykładu z historii fizyki i techniki + godzina ćwiczeń z planowania i analizy eksperymentu = forsowanie się. Jeśli nie jest, to trudno, mógł sprecyzować. Zalecił też, żeby się nie wyziębiać, co pozostaje w pewnym konflikcie z moim porannym spacerem z dworca na uczelnię, ale nic nie poradzę, że przy takiej dawce lekarstw przesypiam pół dnia, a w drugiej połowie moja prędkość jarzenia oscyluje w okolicach stałej Plancka i jedynie świeże powietrze jest w stanie doprowadzić mnie do stanu używalności na tyle, abym w przytomności przetrwała ćwiczenia z analizy. Także doktorskie zalecenia traktuje dość luźno i ze sporą dozą inwencji własnej. Co z tego wyniknie, niepodobnam stwierdzić.